It's all over ... or is it?

Beste lezers. Jullie hebben allicht gemerkt dat de laatste maanden niets nieuws meer verscheen op deze site. Dat was aanvankelijk zo door omstandigheden. Life interferes. Maar toen ik er terug aan wou beginnen merkte ik dat de drive een beetje weg was. Na de nodige zelfreflectie en feedback van compaan Werner ben ik tot de conclusie gekomen dat ik nood heb aan een verse start, met andere mogelijkheden en een groter potentiëel. Daarom werd besloten om beproefd in de koelkast te steken en een Engelstalige site op te starten rond hetzelfde thema. Whisky, bier en andere lekkernijen dus. Maar we willen wel breder gaan...

Hoppa Hontas

Met die nazomer die een tropische zomer werd hebben we in significante mate meer zin in proeven dan in de proefnotities posten. Maar nu het eindelijk iets frisser wordt vliegen we er weer in. Met iets dat behoorlijk hielp om die hitte door te komen. Gehopt, blond, zou het een IPA kunnen zijn?

Viven bruin

De laatste tijd houden we ons vooral bezig met de complexere biersoorten zoals IPA en imperial stout. Hoog tijd om nog eens een 'gewone' bruine onder de loupe te nemen. Alhoewel, aangezien hij gemaakt is door Viven valt het af te wachten of hij wel zo 'gewoontjes' is ...

Glen Calder 40 Y blended scotch v 1949

Je hoort het regelmatig, ook door ons: vroeger was de whisky beter. En wat je ook hoort is dat de kwaliteit van blends vroeger ook een pak beter was. Klopt ook dikwijls, proef maar eens een jw red label van pakweg 1950 en vergelijk het met de bocht die nu in die flessen zit. Maar was het vroeger altijd beter?

Kempisch Vuur Haverstout

Kempisch Vuur is een reeks bieren van brouwerij Pirlot. Vandaag nemen we de haverstout onder de loupe en vragen we ons ineens af of de 'bad pun' bedoeld was. In elk geval is stout een stijl die ons bijna altijd kan boeien.

Glen Grant 37 Y v 1972 Duncan Taylor

Vroeger was het beter. Klopt natuurlijk niet altijd, maar bij whisky is het toch meer wél dan niet waar. Dat zien we dubbel met deze botteling: een schitterende Glen Grant gedistileerd in 1972 toen er nog met golden promise malt werd gewerkt in plaats van optic. En gebotteld in 2010, toen je voor dit soort flessen nog aanvaardbare prijzen betaalde van rond de 150 euro.

Two faced jack cognac barrel aged

Oei, alweer een maand niks gepost? Tja, life happens zeker. Maar september is het moment om er weer met nieuwe moed aan te beginnen. En na zo'n luwe periode kunnen we maar beter met een klepper beginnen.

Bruichladdich the classic laddie (Scotish barley)

Buitenkijken en vaststellen dat het kloteweer is begin Augustus. We kennen allemaal het gevoel. Dan kan je best de knop omdraaien en blij zijn dat het hartje zomer nog eens whiskyweer is. Tijd voor een goeie dram dus. Een NAS (boe! bad form!) van Bruichladdich bijvoorbeeld.

Silly Saison

Eigenlijk is het veel te heet om te bloggen, je kan beter je tijd op de terrasjes doorbrengen. Maar we doen toch nog eens een poging. En aangezien we de saisonstijl ideaal vinden als dorstlesser in deze hitte is het hoog tijd om er nog eens eentje de revue te laten passeren.

Gulden spoor Ipa

U heeft een tijdje niks van ons gehoord. Dat zit zo: wij hebben ook nood aan vakantie. Het goeie nieuws is dat we tijdens die vakantie niet gestop zijn met proeven, enkel met posten. Veel leuke nieuwe zaken leren kennen. Zoals onder meer deze, en ja het is alweer een IPA. We kunnen het niet laten.

Vraag van de week aflevering 2 deel 2

Mancaves: whisky liefhebbers weten als geen ander hoe ze in te richten. Eén van de bekendste privé-proefruimtes is 'het zolderke' van voormalig blogger en notoir whiskyliefhebber Marc Castermans. Marc is een erg graag geziene gast op festivals en tastings, en heeft wat ons betreft het label 'levensgenieter' dubbel en dik verdiend.

De vraag: "Wanneer beschouw je een glas whisky als uitzonderlijk?"

Antwoord van Marc Castermans, festivalcelebrity en eigenaar van 'het zolderke'.

Wel, dat is voor mij niet puur gebonden aan prijs of ouderdom maar ook aan de sfeer, de vrienden, de omstandigheden.

Een uitzonderlijke dram is dat moment waar alles samenkomt tot een perfect moment (nu word ik wel klef). De Port Ellen Handwritten die we open trokken aan de warehouses op Islay. De Bowmore 68 die ik deelde met Eddie MacAffer, de Bowmore 66 die we dronken aan Lochranza castle op Arran maar even zo goed de Kininvie die we meesleurden vanop de luchthaven tot aan datzelfde Lochranza.

We zijn de laatste jaren verwend als je het lijstje met geproefde whisky’s ziet en grijpen daarom steeds minder naar de nieuwe standaard dingen wat eigenlijk jammer is want uitzonderlijk noem ik bvb. ook een Bowmore Tempest B1, een Arran Bothy.

Maar samenvattend: het is niet enkel de whisky voor mij maar vooral ook de surroundings.

Alweer een erg mooi antwoord, een beetje in de zelfde geest van dat van Eric. Benieuwd of Patricia er ook zo over denkt ...