Caol Ila 11 Y vintage 2004 Gordon & McPhail Cask Strength

Dit weekend tijdens een gezellig samenzijn (waarin veel whisky werd geproefd) kwam het nog eens ter sprake: probeer maar eens een slechte Caol Ila te vinden. Moeilijker dan je denkt. Natuurlijk zijn er ook slechte als je goed zoekt, maar voor een distileerderij die een erg groot volume produceert zijn het er relatief verbazend weinig. Tijd om deze theorie nog eens te toetsen.

De whisky: Caol Ila 11 Jaar vintage 2004 Cask Strength
Uitgebracht door: Gordon & Mcphail
Jaar op fles: 2016
Alcoholpercentage: 59,3 %

Samen voor u geproefd door Dave en Werner

Neus:
Turf, rook, rozijn, zout, shortbread, speculaas, gember, peper, mocca en citrus

Smaak:
Turf, citrus, peper, gember, mocca en banaan.

Nadronk:
Turf, rook. Hier is ie weer, de typische Caol Ila bonfire. Gember, peper, citrus, vanille, mocca en bruine suiker.

Opmerkingen:
Een niet helemaal typische Caol Ila, al is het kampvuur weer aanwezig. En vooral: erg lekker. Een vier seizoenen whisky, met een proefiel dat elementen voor elke temperatuur en situatie bevat. En zo is de theorie weer bewezen.

Caol Ila was de laatste jaren zowat de enige Islay die onafhankelijk nog betaalbaar bleef, en samen met (vreemd genoeg) Bowmore de best geprijsde officiƫle bottelingen had. Grappig genoeg zijn het wat ons betreft net die twee Islay's die het best bezig zijn (al blijft Bunnahabhain ook nog leuke dingen doen). Ondertussen zijn ook de onafhankelijke Caol Ila's jammer genoeg stilaan te duur aan het worden. Maar bij Gordon & McPhail durft dat af en toe nog eens meevallen.

Ook al omdat dit weliswaar cask strength is, maar geen single cask. In elk geval zonder meer waar voor je geld, want lekker en toch genoeg een afwijkend alternatief voor het officiƫle profiel. En dat is toch wat je in een onafhankelijke botteling zoekt.

Doet ons denken aan:
Dylan Borlee: Een Borlee, daar kan je altijd wel wat mee ...

comments powered by Disqus