Glen Calder 40 Y blended scotch v 1949

Je hoort het regelmatig, ook door ons: vroeger was de whisky beter. En wat je ook hoort is dat de kwaliteit van blends vroeger ook een pak beter was. Klopt ook dikwijls, proef maar eens een jw red label van pakweg 1950 en vergelijk het met de bocht die nu in die flessen zit. Maar was het vroeger altijd beter?

De whisky: Glen Calder 40 y old blended scotch whisky, distilled in 1949
Uitgebracht door: Gordon & McPhail
Jaar op fles: 1990
Alcoholpercentage: 40 %

Samen voor u geproefd door Dave, J├╝rgen en Werner

Neus:
Gestoofde peer, koekjesdeeg, rook, sinaas, appel, peer, kruisbes, kaneel, honing, munt, groene kruiden, cuberdons

Smaak:
Eeh ... assig? Lichte peper, sinaas, honing, appel, peer

Nadronk:
Blijft assig met nog wat peper, appel, peer, munt en kaneel.

Opmerkingen:
De neus belooft veel, met het soort fruitige complexiteit dat je van een 40 jarige whisky kan verwachten. Eens je drinkt loopt het echter grondig fout: een assig smaakje 'smoort' (bad pun intended) al het goeds van de neus, en de smaken die nog overblijven verliezen een moedig gevecht tegen de assige overtoon. Je bent net geen fruitsla uit een asbak aan het eten, maar het hint er wel naar.

Nee dit is het echt niet, en bewijst vooral dat het allemaal niet beter was vroeger. Het was eerder zo dat je meer uitschieters had, zowel in positieve dan in negatieve zin.

Jammer voor Gordon & McPhail waar we erg veel sympathie voor hebben en meestal erg leuke dingen van te drinken krijgen, maar hier slaan ze de bal mis. Too bad, maar gezien hun normale kwaliteit is het hen vergeven. Can't win em all.

Doet ons denken aan:
Dick Cheney: Oude brompot die je een wrang gevoel geeft.

comments powered by Disqus